Έτσι τ’ αφήνω να περνούν.
Τίποτε δεν κάνω για να διώξω τη μονοτονία
και μόνο οι καμπάνες των Δ' χαιρετισμών
σπάνε τη σιωπή.
Πριν σουρουπώσει,
προλαβαίνω να διακρίνω τη θάλασσα στο βάθος.
Εφιάλτης των ποιητών τέτοια απογέματα,
απογέματα γεμάτα ποιήματα που γράφτηκαν
όχι από έμπνευση,
μα από ανάγκη.
Μελαγχολικά και μαβιά,
θλιμμένα απογέματα Παρασκευής,
αναξιοποίητα, ανιαρά και για πάντα χαμένα…