Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκονται η ερωτικά απερίσκεπτη Κλάρα και η μοιραία, λάγνα μητέρα της, δύο γυναίκες παγιδευμένες σε έναν κυκλώνα πόθου και συναισθηματικής εξάρτησης. Δεμένες από ένα κοινό, σχεδόν βασανιστικό αίσθημα έλλειψης, περιπλέκονται σαν ερωτικοί κισσοί γύρω από τον ίδιο άντρα, τον Ηρακλή, μια φιγούρα που απέχει πολύ από τον μυθικό του συνονόματο.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα παραδεισένιο περιβόλι, όπου η φύση και οι αισθήσεις συνυπάρχουν σε ένταση. Εκεί, υπό το άγρυπνο βλέμμα μιας ψυχρής και απόμακρης οικονόμου, οι ήρωες αφήνονται στη δίνη των επιθυμιών τους. Η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα πάλλεται από μια σχεδόν δαιμονική ενέργεια, θυμίζοντας την ένταση και τον παλμό της «Ιεροτελεστίας της Άνοιξης» του Στραβίνσκι, ενώ οι ηθικές αναστολές σιωπούν. Οι μύχιες επιθυμίες παραμένουν κρυφές, σαν τα Ελευσίνια Μυστήρια. Στο σκοτεινό, υπόγειο βασίλειο των ενστίκτων ‒ εκεί όπου οι βολβοί προετοιμάζονται για να ανθίσουν ‒ οι χαρακτήρες κινούνται ασταμάτητα, παρασύροντας τον αναγνώστη σε μια τροχιά έντασης και υπαρξιακής αναζήτησης. Μια αφήγηση που επιχειρεί να αποτυπώσει εκείνες τις σπάνιες στιγμές που δίνουν στη ζωή την αίσθηση της αιωνιότητας.

Το ύφος του Χρήστου Δεσύλλα διακρίνεται για τη λυρική του ένταση και τη συμβολική πυκνότητα, ενώ η γραφή του ισορροπεί ανάμεσα στον αισθησιασμό και την υπαρξιακή αναζήτηση. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αφηγηματική τεχνική, αξιοποιεί εικόνες και υπαινιγμούς, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό και βαθιά διεισδυτικό λογοτεχνικό σύμπαν.

Το βιβλίο αυτό  αποτελεί μια τολμηρή λογοτεχνική κατάδυση στον κόσμο της επιθυμίας, των ορίων και της ανθρώπινης φύσης.